21-03-08

Een klasseparfum, een mooie vrouw en goeie muziek

Het lijkt de perfecte combinatie.

Mademoiselle Coco is gewoon een heel stijlvol parfum. Ik weet wel dat de N° 5 van Chanel door velen als het beste parfum aller tijden beschouwd wordt en waarschijnlijk klopt dat ook, maar als we eerlijk zijn, moeten we ook zeggen dat N° 5 voor dames is. Mademoiselle Coco is naar mijn mening beter geschikt voor jonge vrouwen. Even stijlvol, even delicaat, maar net iets speelser.

Keira Kneightley is waarschijnlijk wat te mager om echt héél mooi te zijn, maar ik ben altijd weg geweest van haar ogen en haar innemende lach.

L is for the way you look at me… Ik blijf het een mooi liedje vinden en de versie van Joss Stone vind ik bijzonder fris.

Combineer die drie elementen en je krijgt dit.

12:15 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (4) | Tags: muziek, film, romantisch |  Facebook |

12-02-08

Hello Dolly

Af en toe vind ik het plezant om blogstukjes via associatie te maken. De “open brief” van gisteren leidt dan een beetje vanzelf tot dit…
“Hello Dolly” was een Broadway musical, maar hij brak pas echt door toen Louis Armstrong in 1964 het liedje opnam en er de Beatles mee van de eerste plaats in de Amerikaanse popcharts duwde. Naar het schijnt was hij toen, met z’n 63, de oudste zanger die ooit in de V.S. op nummer 1 stond.
In 1969 regisseerde Gene Kelly de film met Barbra Streisand en Walter Matthau. Het ding is gedateerd, maar supercharmant en nog steeds grappig.
Als je het geduld niet hebt, om naar het hele stuk te kijken (of als je het maar niks zou vinden - who am I to blame you? - ), spoel dan even door naar 5.30 minuten. Louis “Satchmo” Armstrong missen zou wél jammer zijn.

18:35 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (0) | Tags: muziek, film |  Facebook |

20-12-07

Nog een keer

Om een beetje in dezelfde sfeer van het vorige stukje te blijven... Uit de kerstfilm "Love actually".

01:49 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (4) | Tags: kerst, film, romantisch |  Facebook |

16-12-07

Honingzoet

Ik ben in een melige bui en als ik zeg melig, dan bedoel ik écht melig. Verschrikkelijk zoet, pathetisch, stroperig, honingzoet en kitschig. En dan vind ik zo’n film als vanavond op tv leuk.
Het huis voor mij alleen, een trappist en zo'n film.
Eigenlijk durf ik dat aan niemand bekennen, maar nu heb ik het toch gedaan.

Oh ja, voor je klikt: kom achteraf niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb.

00:33 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (6) | Tags: film, romantisch |  Facebook |

19-11-07

Verjaardag

verjaardag 1Op een avond zat ik in Nederland in een hotel en deed dit. Vandaag, 365 dagen, 126 berichtjes en volgens de (niet helemaal correcte) skynetteller ongeveer 47.600 clicks verder, moet ik bekennen dat ik er zeker geen spijt van heb.
Ik amuseer me niet alleen met het posten van de berichten, filmpjes en teksten, maar beleef heel veel plezier aan de reacties en de mails.

Voor de gelegenheid heb ik me eens geamuseerd met wat cijfertjes te analyseren. De cijfers zijn wel niet geldig voor het hele jaar, want ik volg ze pas op sinds midden februari, maar goed, het is wel leuk als indicatie.
Meer dan de helft komt hier terecht via google (46% via google.be en 12,5% via google.nl), een kleine 9% via een bookmark, een goeie 8% via de skynetblogpagina en nog eens een goeie 8% via links van bevriende bloggers (waarvan 1/3 via Elle).
oorsprong

Het grappige (of droevige als je wil) is dat de tags "erotisch" en "sex" de meest aangeklikte zijn en dat de posts "wiebelende borsten" en "blote borsten" het meest bekeken werden. Ik kan me voorstellen dat er velen op hun honger bleven... ;-)
19 juni zou de drukste dag geweest zijn. Esthetisch verantwoord naakt doet het dus ook.

Héél hartelijk bedankt aan iedereen die langs kwam en een teken van leven liet!

Grts,

JB

 

P.S. Klik even hier voor het origineel van “Life is a Lady” en hier voor de originele Joe Bradley.

14:15 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (4) | Tags: blog, film, muziek, sex, erotisch |  Facebook |

12-11-07

Er was eens...

Ik blijf even rondstruinen (mooi woord) in de filmgeschiedenis.
Once upon a Time in America
Een indrukwekkend filmmonument van Sergio Leone.
Als je hem nooit gezien hebt, ren dan snel naar de videotheek, het is toch rotweer, nestel je met drank en voedsel in de zetel – hij duurt bijna 3 uur – en geniet.
David (een schitterende Robert De Niro) en Max (James Woods) leren elkaar kennen in de arme achterbuurten van New York, waar ze al snel in de criminaliteit belanden. Ze richten een bende op die grof geld verdient met de drooglegging in de jaren ’30. Het blijkt echter al heel snel dat het geld, het geweld en de macht Max naar het hoofd stijgen. Om hem te beschermen tegen zichzelf besluit David hem te verraden in de hoop dat hij opgepakt wordt en zo een waanzinnig plan om de Federal Reserve te overvallen moet laten varen.
De rest vertel ik hier niet, want anders ga je natuurlijk niet kijken.
Schitterende acteursprestaties, een wat ingewikkelde vertelstructuur, maar een goed uitgewerkt verhaal met vriendschap, liefde en verraad als hoofdthema’s en de indrukwekkende sfeerschepping zorgen ervoor dat je de drankjes en hapjes op de salontafel vergeet.
En eigenlijk zou je het alleen al doen voor de fantastische muziek van Ennio Morricone.

22:05 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (2) | Tags: film, muziek |  Facebook |

11-11-07

Charlie Chaplin

Een scheerbeurt op ritme van de muziek van Brahms. Oeroud en toch nog grappig. Geweldig.

 

19:35 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (3) | Tags: film, muziek |  Facebook |

31-10-07

Wist je dat…

cats-love-29- het hier al drie weken stil is? (Stomme vraag.)

- mijn zwijgen niets te maken had met na-aperij van Elle ? (Zo hoog is mijn ambitie niet.)

- de radiostilte deze keer niet te wijten was aan een reis in het buitenland, maar gewoon een combinatie tussen veel werkdruk door een deadline die gehaald moest worden, gebrek aan inspiratie en een wat vervelend slepend vermoeidheidsgevoel?
amaizinganimalspictureshg4

- het ook een hele tijd geleden is dat ik een blogrondje gedraaid heb, maar ik dat dit weekend ga goedmaken?

- ik een tijdje geleden een in memoriam voor Deborah Kerr wilde posten, maar nergens een leuk fragment uit “The King and I” vond? Ik vond alleen deze trailer. Etc, Etc, Etc ...

fingersizecreatures09uk1- Hugo Claus ooit een scenario voor de erotische filmreeks Emanuelle geschreven heeft? Ik wilde ook daarover iets schrijven – zou goed geweest zijn voor de bezoekersaantallen, maar de youtubes van deze wereld lopen blijkbaar niet hoog op met Sylvia Kristel en de hardere sites vinden haar waarschijnlijk te oubollig en te soft.


fingersizecreatures13cg5- een nieuw kortverhaal in de maak is/was? Het is momenteel echter veel kort en weinig verhaal.

- ik ook iets wilde schrijven over een heel mooi boek dat ik net gelezen heb, maar er gewoon niet toe kwam? Bij deze: “Twee vrouwen” van Harry Mulisch is de moeite waard.


amaizinganimalspicturesgy2- er iemand zich amuseert met op internet de instructies te zetten (een beetje zoals een fotorecept in sommige culinaire tijdschriften) voor de bouw van – hou je vast – het beste papieren vliegtuigje ter wereld? Als je je verveelt op kantoor, even hier klikken.

- ik de foto’s van deze post hier gehaald heb?
creative-ads-06

12:23 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (4) | Tags: blog, werk, boeken, film |  Facebook |

05-10-07

Over klassiekers gesproken

408px-JungleposterBinnenkort is het exact 40 jaar geleden dat hij uit kwam. Het werd de laatste prent waarvoor Walt Disney zelf de productie deed. Hij stierf immers nog voor de film helemaal klaar was.










Lean back & enjoy: een van de mooiste scènes uit "The jungle book"

00:13 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (1) | Tags: film, muziek |  Facebook |

24-06-07

Bisnummer

Ik kon het niet nalaten dit ook nog even te laten zien. Een fragmentje uit de opnames van L’ascenseur pour l’échafaud. Je ziet Miles spelen (improvisatie!) terwijl hij naar de beelden van de film kijkt. Gevolgd door een interviewfragmentje met Louis Malle.


17:33 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (1) | Tags: muziek, jazz, film, miles davis |  Facebook |

De lift naar het schavot

L'ascenseur pour l'échafaud. De eerste langspeelfilm van Louis Malle. De prent die beschouwd wordt als het startschot van de Franse filmstijl “Nouvelle Vague”. De film die Jeanne Moreau beroemd maakte. Lino Ventura speelde een bijrol. Miles Davis kwam naar Europa om de soundtrack op te nemen. Je zou het voor minder een legende noemen.

Tijdens één nachtelijke opname improviseerde Miles Davis, samen met vier andere muzikanten, terwijl de scènes uit de film geprojecteerd werden. Er is zelfs een aardig verhaaltje over een fragment uit de soundtrack. Een stukje huid van Miles’ lippen zou losgekomen zijn en zich vastgezet hebben in het mondstuk van zijn trompet. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet hoor, maar er wordt beweerd dat Miles het stuk niet opnieuw wilde opnemen omdat de kleine storing erbij hoorde.

Voor de film moet je een beetje fan zijn. Het ding is natuurlijk 49 jaar oud en de Nouvelle Vague staat heel ver van wat we nu gewoon zijn, maar als je niet opziet tegen de trage montage en de vervreemdende elementen is hij echt nog heel goed te genieten.

De soundtrack is een must. Echt waar!

 

 

P.S. Hier nog een stukje uit de soundtrack als achtergrond van een fotomontage over Miles Davis.

15:24 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (3) | Tags: muziek, miles davis, film, jazz |  Facebook |

21-06-07

Sexy & jazzy Michelle

Er bestaan ongetwijfeld betere versies van Makin’ Whoopee, maar de film is aardig en Michelle is mooi. De originele muziek op de soundtrack is trouwens van Dave Grusin. De moeite waard.

Michelle Pfeiffer en Jeff Bridges in The Fabulous Baker Boys.

 

17:29 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (3) | Tags: muziek, jazz, film, erotisch |  Facebook |

18-05-07

Practically perfect

Een heerlijk fragment filmgeschiedenis!
Als je tot het einde blijft kijken, begrijp je vast en zeker waarom ik het wil opdragen aan Bibien.

08:11 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (5) | Tags: film |  Facebook |

12-04-07

De moeder van de romantische film

018_rick_ilsa
Toegegeven, het klinkt pathetisch, maar het gaat dan ook om een meesterwerk. Toen deze film gedraaid is, was er van mijn ouders nog geen sprake (laat staan van mij) en toch kan ik er telkens opnieuw naar kijken. Humphrey Bogart is indrukwekkend, Ingrid Bergmann fascinerend en bloedstollend mooi. Ondanks de voor onze normen trage montage en de verouderde special effects wordt de film nooit saai. En “As time goes by” blijft gewoon in je hoofd zitten.
 Voor wie het verhaaltje niet kent: wereldoorlog II - Rick, Humphrey Bogart, leidt een club in Casablanca, toen onder Frans bewind dat heulde met de nazi’s. Door toeval krijgt hij 2 uitreisvisa in handen en op diezelfde avond ontmoet hij Ilsa, Ingrid Bergman, weer (“Of all the ginjoints in all the towns in the world, she walks into mine.”), de vrouw van wie hij ooit hield.
“Play it, Sam.”
Ilsa is getrouwd met een verzetstrijder en hoewel Rick de uitreisvisa voor zichzelf en Ilsa had kunnen gebruiken, offert hij zich op om haar met haar man te laten vertrekken.
“We’ll still have Paris.”
 

You must remember this
A kiss is just a kiss, a sigh is just a sigh.
The fundamental things apply
As time goes by.
(…)
The world will always welcome lovers
As time goes by.

020_renault_rick_plane

00:14 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (5) | Tags: film, liefde, muziek, romantisch |  Facebook |

05-04-07

Sexy & jazzy

Een beetje in dezelfde stijl als de vorige post, maar toch ook weer heel anders. Catherina Zeta-Jones, mevrouw Michael Douglas (lucky him), in de wervelende film “Chicago”.

De film heeft minder effect op een normaal tv-scherm dan in de bioscoop, waar het echt spectaculair was, maar het blijft wel de moeite waard!

Grappig, swingend, sexy en jazzy.

 

15:02 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (7) | Tags: erotisch, muziek, film, jazz |  Facebook |

03-04-07

Crazy rythm

Ik schreef hier een tijdje geleden al over “The Cotton Club”. Vanavond vond ik dit fragment eerder toevallig – ik zocht naar iets anders – op youtube.

Voor wie het interesseert (al doet het er niet echt toe) het verhaaltje, eigenlijk een subplot uit de film. Clay en Samuel Williams proberen samen aan de bak te geraken in de showbizz, maar de broederliefde krijgt een deuk als Samuel de kans grijpt om solo te gaan door voor een blanke clubuitbater te gaan werken – in het New York van die tijd kwam het wel vaker voor dat zwarten niet toegelaten werden in de nightclubs waar nochtans zwarte muzikanten en dansers de show stalen. In deze scène gaat Samuel als gevierde lokale ster met zijn vriendin naar de club waar zijn broer optreedt.

Leuk detail: Gregory en Maurice Hines zijn ook IRL broers.

Sit back and enjoy een knap stukje tapdance.

 

22:28 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (3) | Tags: film, jazz, muziek |  Facebook |

08-02-07

La Tigre e la Neve

tigre e neveDe Italiaanse regisseur/acteur Roberto Benigni heeft vorige week een eredoctoraat gekregen van de Leuvense Universiteit. Ik weet eigenlijk niet of La Tigre e la Neve (The Tiger and the Snow) vorig jaar in België in de zalen kwam en of hij succes had. Zelf vond ik het een indrukwekkende film.

Benigni slaagt erin tegen de achtergrond van de oorlog in Irak een poëtisch liefdesverhaal met een juiste dosis humor te vertellen. Zonder ook maar één moment belerend of pedant te zijn staat de film bol van de vaak heel poëtische, soms grappige oproepen tot verdraagzaamheid. Schitterend is het moment waarop hij, op aanraden van een Iraakse arts, tot Allah wil bidden om het leven van de vrouw van z’n leven te redden. Hij weet echter niet goed welke woorden te kiezen en zegt dan maar een “katholiek” Onze Vader.
“Want voor jou is dat toch hetzelfde, niet waar, Allah?”

 

Hier zie je de trailer. Deze link daarentegen verwijst naar het begin van de film. Ik vond jammer genoeg geen versie met ondertitels, maar het is een wat surrealistische droom van het hoofdpersonage. Let op het prachtige “You can never hold back spring” van Tom Waits.

 

You can never hold back spring
You can be sure that I will never
Stop believing
The blushing rose will climb
Spring ahead or fall behind
Winter dreams the same dream
Every time

You can never hold back spring
Even though you've lost your way
The world keeps dreaming of spring

So close your eyes
Open you heart
To one who's dreaming of you
You can never hold back spring
Baby

Remember everything that spring
Can bring
You can never hold back spring

15:04 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (5) | Tags: film, muziek |  Facebook |

19-12-06

Een maand oud

Precies een maand geleden, vanuit een hotelkamer in Nederland, postte ik het eerste stukje en begon daarmee deze blog. Intussen heb ik de vlag aangepast, opdat ze een beetje beter de lading dekt, maar ik heb er plezier aan.

Bedankt aan de iets meer dan 1.000 bezoekers. Spectaculair is het niet, maar ik hoop dat die paar lezers zich geamuseerd hebben. Ook heel hartelijk bedankt aan wie reacties achterliet, een mailtje stuurde of me zelfs de eer van een link op hun blog gunde.

P.S.

Life is a Lady haalde ik bij Carlos Santana, een mooi liedje met een intrigerende titel.

Joe Bradley haalde ik (inderdaad Ilona) van het personage dat Gregory Peck speelde in het onovertroffen, ouderwets romantische Roman Holiday. Hij mocht de bloedmooie Audrey Hepburn kussen.

 

 

16:26 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blog, film, muziek |  Facebook |

04-12-06

The Cotton Club

384px-Cotton_clubGisterenavond luie avond voor de tv met The Cotton Club. Ik was 14 toen de film uitkwam en ik heb hem nooit in de bioscoop gezien, maar ik denk wel dat het de moeite moet zijn, vooral omdat die heerlijke jazzmuziek en de vaak spectaculaire dansscènes beter tot hun recht komen in een bioscoopzaal.

De film heeft een hele reeks beroemde acteurs op de affiche staan. Richard Gere, toen amper 35, nog geen grijs haar, in de hoofdrol. Bob Hoskins speelt de beruchte New Yorkse gangster Owney Madden die eigenaar was van de Cotton Club, ooit the place to be in NYC. Enkele scènes met z’n handlanger, Fred Gwynne - de naam zei me niks, maar zijn gezicht is bekend - zijn ronduit schitterend. De toen slechts 20-jarige Nicolas Cage werd gecast door zijn beroemde regisserende oom Francis Ford Coppola en speelt de jongere broer van Gere. Lelijkaard James Remar wordt nog afzichtelijker geschminkt en speelt een andere gangster. Natuurlijk mag ik Gregory Hines niet vergeten, ja die van White Nights, die de show steelt als tapdanser.

De muziek is echt geweldig. Wervelende jazzmuziek met een aantal goede covers van beroemde swingende songs. Richard Gere speelt trouwens écht trompet. Ik wist het ook niet, maar internet bevestigt: Gere kan trompet spelen en is naar het schijnt nog goed ook

Een op het eerste gezicht wat saaie dvd-avond dus, maar met een glas witte wijn en een pak pistachenootjes heb ik ervan genoten.

Of is dat een veeg teken voor het feit dat ik oud en saai aan het worden ben???

01:06 Gepost door Joe Bradley in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: film, jazz |  Facebook |