26-02-08

Ik vertrek

Nee, ik ga niet skiën.
Evenmin in de savanne naar dieren kijken of ergens op een wit strand liggen slapen.
Niet dat ik dat niet zou willen...

Blogstilte door een 10-tal dagen Duitsland voor het werk klinkt natuurlijk niet zo sexy.

Al vind ik dit wel heel mooi: bij helder weer kan je vanop de Belchen (2de hoogste berg van het Zwarte Woud) over de nevel de Zwitserse Alpen zien. IRL écht indrukwekkend.
belchen7-060111

22:29 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (4) | Tags: werk, reizen, blog, zwarte woud |  Facebook |

19-02-08

Dolle tellers en die andere Joe

De voorbije dagen explodeerde de teller van mijn blog. Roedi dacht al heel even dat het met de link op de website van zijn onvolprezen tijdschrift Echt te maken had (zie zijn reactie onder de vorige post), maar uit de statcounter bleek echter dat die teller helemaal niet kon kloppen.
Nu heeft de teller weer zijn normale positie ingenomen. Gisteren stonden hier immers nog een slordige 155.000 bezoekers, vandaag een goeie 65.000. Dat laatste lijkt me realistischer.
Volgens mij zat er fijn stof in mijn teller.

So what...
Iets heel anders.

Geschreven door the Beatles, maar Joe Cocker heeft zeker bijgedragen tot het feit dat het één van de all time greatest classics geworden is. Hier met Phil Collins op drums en Brian May (Queen) op gitaar.
Genoeg grote namen op een rijtje?
 

 

23:27 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (9) | Tags: blog, muziek |  Facebook |

14-02-08

My funny Valentine

Michael-Buble-wm03
Geschreven in 1937 door het beroemde Amerikaanse duo Rogers & Hart behoort het tot dé klassiekers aller tijden. Vorig jaar liet ik het hier door Chet Baker doen. Het was tenslotte hij die het liedje omhoog duwde in de verkoopsstatistieken.
Dit jaar wilde ik Miles Davis uit de kast halen (als je klikt, zie je dat ik het stiekem toch gedaan heb), maar ik koos tenslotte voor deze live versie van Michael Bublé.

00:14 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (3) | Tags: romantisch, michael buble, miles davis, muziek, jazz |  Facebook |

12-02-08

Hello Dolly

Af en toe vind ik het plezant om blogstukjes via associatie te maken. De “open brief” van gisteren leidt dan een beetje vanzelf tot dit…
“Hello Dolly” was een Broadway musical, maar hij brak pas echt door toen Louis Armstrong in 1964 het liedje opnam en er de Beatles mee van de eerste plaats in de Amerikaanse popcharts duwde. Naar het schijnt was hij toen, met z’n 63, de oudste zanger die ooit in de V.S. op nummer 1 stond.
In 1969 regisseerde Gene Kelly de film met Barbra Streisand en Walter Matthau. Het ding is gedateerd, maar supercharmant en nog steeds grappig.
Als je het geduld niet hebt, om naar het hele stuk te kijken (of als je het maar niks zou vinden - who am I to blame you? - ), spoel dan even door naar 5.30 minuten. Louis “Satchmo” Armstrong missen zou wél jammer zijn.

18:35 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (0) | Tags: muziek, film |  Facebook |

11-02-08

Borsten... met koosnamen

Hello Dolly! (Ik kon het niet laten...)

Vandaag vond ik volgend persbericht over jou op msn.

Dolly Parton geeft borsten koosnaampjes
Zangeres Dolly Parton vindt eigenlijk dat haar borsten bekender zijn dan zijzelf en heeft ze daarom bijnamen gegeven. De ene heet Shock en de andere Awe, meldde ze in de Britse tabloid The Sun.
De 62-jarige countrylegende zegt dat haar borsten "een grootse bijdrage hebben geleverd aan haar carrière". Volgens Parton zijn Shock en Awe eigenlijk publiek bezit omdat ze zo vaak op de 'voorgrond' treden. "Ze hebben altijd prima werk geleverd. Ik weet eigenlijk niet of ik ze ondersteun of dat ze mij steeds hebben gesteund in mijn loopbaan. Van jongs af aan had ik al mooie borsten, maar ik heb ze natuurlijk wel wat laten pimpen." De term 'shock & awe' is bekend in de militaire geschiedenis van Amerika. Met de uitdrukking wordt 'schokken en ontzag inboezemen' bedoeld. De term werd bijvoorbeeld gebruikt ten tijde van het werpen van de atoombom op Hiroshima en in de oorlog tegen Irak toen er opeens heel veel raketten op dat land werden afgevuurd.

Ik heb er niks tegen dat jij je borsten koosnaampjes geeft. Het is niet meer of minder belachelijk dan de dingen die mannen tegen hun Willie, Jefke, Polleke, ... zeggen.
Ik heb alleen iets niet begrepen. Een aantal jaren geleden zette u dit op plaat.
Hello God, are you out there?
Can you hear me, are you listenin' any more?
Hello God, if we're still on speakin' terms
Can you help me like before?
I have questioned your existence,
My resistance leaves me cold
Can you help me go the distance?

Voor diezelfde plaat nam je ook deze cover van Stairway to Heaven op en je verving de legendarische gitaar van Jimmy Page door een banjo. Vriend en vijand gaf toe, zij het in stilte en schoorvoetend, dat je een hypersentimentele, maar originele cover van een enorme rocksong gemaakt had. Niet iedereen zou het kunnen.

Wat ik wil zeggen: niet iedereen houdt van het genre (zelf ben ik er ook niet gek op, maar enkele dingen kan ik best pruimen), maar in jouw zeemzoete pop-country genre kan je iets.

Waarom wil je echter, op je 62ste godbetert, eruit zien als een opblaasbare neukpop?

Bestaan ze echt, de mannen die vallen voor 2 rechtopstaande ballonnen en opgespoten lippen?

Best regards,
JB

P.S. Voor al wie me nu voor heiligschennis aan de schandpaal wil nagelen, toch nog even het onnavolgbare origineel van de "trap naar de hemel" van Led Zeppelin. Hou je luchtgitaar al maar klaar... Ergens rond de 6de minuut begint het.

23:51 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (4) | Tags: persbericht, sex, muziek |  Facebook |

06-02-08

Tell them that it's Human Nature

thrillerMorgen is hij er.
Maar of iemand hem echt wil?
Nee, ik kan het me nauwelijks voorstellen.
Wat goed was, wat zeg ik, steengoed was, moet je niet opnieuw proberen uit te vinden.

Ik heb het over Thriller van Michael Jackson.

Zie of hoor ik iemand gruwen?

Wees nu eens heel eerlijk. Het was de tijd dat de dieren nog spraken, ik me nog niet moest scheren en Michael Jackson zelf nog zwart was. We schrijven A.D. 1983. Als je toen ergens tussen 10 en 50 jaar oud was, vond je hem gewoon goed.
En dat was hij ook.
Eén van de best verkochte popplaten ooit. Wacko zou dit succes nooit meer evenaren. Maar toen was het de absolute top, zeker commercieel gezien.
En toe nou, wees niet flauw, als niemand kijkt of meeluistert en op een of andere radiozender spelen ze Billie Jean, Wanna be startin’ something of The girl is mine, dan zet je de volumeknop toch nog altijd wat verder open?

Morgen komt de remix uit. N.a.v de 25ste verjaardag van het uitbrengen van de LP werden een aantal liedjes door bekende deejays geremixt.
Voor mij hoefde het niet.

Wil je hem even bezig zien uit een live optreden van toen? Even klikken, al was het maar om even die moonwalk terug te zien.

Maar dit zou Life-is-a-Lady niet zijn, als ik volgende clip niet zou meegeven.

Miles Davis speelt Human Nature uit Thriller.

23:13 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (7) | Tags: muziek, jazz, miles davis |  Facebook |