21-08-07

Sophisticated Lady (the end)

Hoe ze erachter gekomen waren was een raadsel, maar de kranten van de volgende dag hadden het niet over de dood van maar wel over de moord op Antonin Tsjechov. Er werd zwaar gespeculeerd over mogelijke daders en motieven. Eén regionale krant verdacht zelfs de KGB ervan Tsjechov uit de weg geruimd te hebben, de meeste journalisten hielden het bij een afrekening binnen het milieu.
Het onderzoek dat Vercruysse en Janssen de daarop volgende dagen voerden, leidde tot niets concreets. Dr. Versweyfelt had laten weten dat het lab op het pijltje een ingenieus samengesteld gif gevonden had, dat zelfs in heel kleine doses letaal was.
Janssen was via een kennis terecht gekomen bij een professor antropologie aan de universiteit die de grootste moeite had om het pijltje te plaatsen. Er waren verschillende volkeren die pijlen gebruikten, maar dit leek op een pijltje uit een blaaspijp. Er kon toch niemand met een blaaspijp in de club hebben rondgelopen. Theoretisch had iemand het met de hand in de hals van Tsjechov kunnen duwen, maar ook dat leek heel onwaarschijnlijk. Ten eerste was Tsjechov een zwaar gebouwde man geweest die erom bekend stond zijn enorme lichaam goed te trainen. Je had dus niet zo maar een metalen pin van 4 cm in zijn hals kunnen rammen zonder dat hij zich verweerd had. Bovendien kon niemand zich herinneren dat Tsjechov met iemand had staan praten. Hij had gewoon op zijn stoel gezeten en naar de band geluisterd. De technici had hij geen blik waardig geacht, het kleine publiek nog minder.
Na enkele weken sprak niemand meer over het voorval en stond De Blauwe Hond al te koop. Het gerucht liep dat een bekende pooier van Oost-Duitse origine het pand wilde kopen om er een sm-tempel in te maken. Van de musici was niet veel bekend. Ludo, de pianist en met zijn 68 de jongste van de band, werd af en toe in andere kroegen opgemerkt en één keer zelfs in de lobby van het Sofitel. Vercruysse had Charles nog eens ontmoet in de Delhaize achter de hoek, maar hij had haast gehad en ze hadden niet gepraat. Van Irina geen spoor.

Vercruysse had zijn schoenen uitgeschopt en zat met zijn voeten op de lade van zijn bureau te roken. Hij had “Kind of Blue” van Miles Davis in zijn computer gestopt en terwijl hij naar de muziek luisterde, keek hij naar zijn versleten kousen en dacht na. De onderzoeksrechter had Vercruysse tijdens hun wekelijkse bespreking van de lopende zaken aangeraden de thesis van de meeste kranten te aanvaarden en de zaak te klasseren onder afrekening binnen het milieu om zich op belangrijker zaken te concentreren.
Maar voor een afrekening moest er een motief geweest zijn. Tsjechov was geen heilige en met zijn brutale manier van optreden had hij waarschijnlijk wel meerdere mensen de kast op gejaagd. Maar om hem daarom te vermoorden? Bovendien waren geen geruchten over machtsverschuivingen binnen de Antwerpse onderwereld tot bij hem geraakt. Het leek wel of de moord op Tsjechov een alleenstaand feit zonder gevolgen was geweest. Hij luisterde geconcentreerd naar de Flamenco Sketches en de speciale sound van Miles’ trompet. Plots stokten zijn gedachten. Hij doofde de nog halve sigaret in de overvolle asbak op zijn bureau, trok zijn schoenen aan, nam zijn jas van de kapstok en liep de deur uit.
Toen hij buiten kwam, vloekte hij op de zomer. Enkele weken geleden nog broeiend heet, nu nauwelijks 17 graden. Hij keek naar de grijze lucht boven Antwerpen en besloot toch maar te lopen. Hij liep in de richting van zijn huis, maar ging niet naar binnen. Twee huizen verder belde hij aan. Er stond geen naam op de belknop.
Zonder dat de parlofoon kraakte, sprong de deur open. Vercruysse duwde ze open en liep via de trap twee verdiepingen naar omhoog. Boven aangekomen was hij buiten adem. De enige deur die op de gang uitgaf stond op een kier. Er klonk pianomuziek. Hij klopte en zonder op antwoord te wachten ging hij binnen.
Charles zat in een grote, modern ogende zetel met een half gevuld whiskyglas op de armleuning. De fles stond op het salontafeltje. Vercruysse was nooit bij hem binnen geweest en toen hij om zich heen keek, verbaasde hij zich erover dat Charles in een vrij modern, kraaknet appartement woonde.
“Hi, Peter” groette de oude man hem.
“Neem een glas uit de linkerkast en bedien je.” voegde hij eraan toe, met zijn kin in de richting van de fles pure malt wijzend.
De hond keek naar Vercruysse, maar besloot dat hij oninteressant was en legde zijn kop weer op voorpoten. Vercruysse nam een glas uit de aangeduide kast en goot zichzelf een bodem in. Vanuit zijn ooghoek zag hij een CD hoes met een foto van de immer lachende Duke Ellington. Hij zette zich in de andere zetel en proefde voorzichtig van de whisky. Charles was een kenner.
“Het lijkt erop dat je me verwachtte.” zei hij uiteindelijk.
“Ik weet toch dat je een goeie flik bent. De beste waarschijnlijk.”
Vercruysse tastte naar zijn sigaretten.
“Er staat een asbak in de keuken op tafel” zei Charles alsof hij hem kon zien.
Vercruysse stond op, nam de asbak uit de keuken en zette zich terug in de zetel. Hij stak de sigaret op, inhaleerde diep en blies de rook langzaam uit.
“Ingenieus idee, moet ik toegeven.”
“Mijn trompet is mijn leven, Peter. Bijna een verlengstuk van mijn lichaam. En dus ook mijn enige wapen als je wil. En als je net als ik vanaf je tiende zo goed als blind bent, leer je je andere zintuigen heel goed gebruiken. Toen hij applaudisseerde wist ik exact waar hij was. De rest is history.”
“Waar haalde je het pijltje en het gif?”
“Jij weet toch net zo goed als ik dat je in Antwerpen alles kan kopen.”
Vercruysse wist het inderdaad. Hij trok opnieuw aan zijn sigaret en luisterde naar Duke Ellington. Het was een beroemd liedje, maar hij kon zich de titel niet herinneren.
“Maar waarom? Wat heb je eraan? Hij deed je toch geen kwaad?”
Het was alsof de oude blinde man hem nu recht in de ogen keek.
“Hij sloeg haar, Peter. Hij wilde dat ze zich prostitueerde aan zijn zakenvriendjes. Zijn investering voor haar papieren zou dan beter opbrengen. Toen ze weigerde sloeg hij haar bond en blauw. De avond ervoor had hij het haar opnieuw bevolen, ze had weer geweigerd, maar nu sloeg hij haar in het gezicht. De gekloven wenkbrauw zal altijd een litteken zijn.”
Vercruysse zag Irina weer voor zich. Met haar grote zonnebril naar Charles kijkend. En hij had nog gedacht dat ze om Tsjechov gehuild had.
Hij duwde peinzend zijn sigaret uit en dronk van de whisky. Beide mannen zaten tegenover elkaar. Tussen hen veel onuitgesproken gedachten die zich verbonden met de noten van een van ’s werelds grootste jazzpianisten.
“Ik heb niks te verliezen. Volgende week wordt ik 87. Tegen dat het proces voorkomt, ben ik er misschien al niet meer.”
Vercruysse antwoordde niet. Hij dronk het glas leeg, stond op en stapte naar de deur.
“Wat ga je nu doen?”
“Doen wat de onderzoeksrechter me heeft opgedragen.” was het antwoord en zonder verder nog iets te zeggen liep Vercruysse de trap af.

Beneden merkte hij dat het was beginnen motregenen. Hij zuchtte, zette de kraag van zijn jas omhoog en liep de straat op. Hij zag niet hoe op de tweede verdieping van het huis dat hij net verlaten had, een mooie jonge vrouw hem vanachter het gordijn nakeek.
Toen hij op de hoek van de straat kwam, herinnerde hij zich opeens de titel van het liedje:
Sophisticated Lady.

18:48 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (3) | Tags: kortverhaal, antwerpen, jazz |  Facebook |

Commentaren

Nice! Ik had al verwacht dat het verhaal tijdens dit laatste deel plots sneller zou gaan. Toch een vernuftig einde! Had het niet kunnen voorspellen :o)

Gepost door: Freggeltje | 22-08-07

Mja heb het wel gelezen maar lees een andere stijl van je liever :-)

Gepost door: Bibien | 22-08-07

Tja Eens kijken hoelang het nu gaat duren met de fitness. Vandaag heeft m'n vriendin waarbij ik onder de zonnebank ga me er moeten op attent maken dat ik morgen na het sporten een afspraak had. Ik zei: 'sporten? Morgen? Hajaa!' Ze weet m'n vooropgesteld schema al beter dan ik, haha!
Groetjes!

Gepost door: Freggeltje | 24-08-07

De commentaren zijn gesloten.