07-07-07

Life is a Lady (4de en laatste deel)

Enkele dagen voor zijn vertrek, de vertaling was tegen alle verwachting in, zo goed als klaar, zaten ze met een glas Brunello di Montalcino in de hand naar de vlammen in de open haard te kijken. Arianne was die avond, zoals steeds onaangekondigd, met een reuzenportie in chianti gestoofd everzwijn komen aanzetten.
“Meegekregen van de vrouw van Claudio”, legde ze uit.
Willem had een fles opengemaakt die ze bij hun bezoek aan een kleine wijnbouwer in Montalcino gekocht hadden en nu zaten ze te luisteren naar Cecilia Bartoli die een aria van Vivaldi zong. Als de cd afgelopen was, stond Arianne zuchtend op. Ze nam haar jas van de haak en in een bijna automatische beweging pakte ze haar haren bij elkaar om de helm op haar hoofd te kunnen zetten.
“Weet je zeker dat ik je niet naar huis moet brengen, vroeg Willem. Het regent hard, hoor.”
Ze nam de helm opnieuw in haar hand, draaide zich om en zei met half dichtgeknepen ogen “Morgenavond kom ik opnieuw. Denk eraan dat je me dan vraagt of ik niet wil blijven slapen.”
Ze zoende hem snel op de lippen en trok de deur achter zich dicht.

 

“Willem, je bent weer aan het dromen. Sorry, hoor, ik laat je ook te veel alleen zitten. Mijn vrouw laat je groeten, maar nu zet ik die telefoon uit.” Terwijl hij opnieuw ging zitten, snoof De Maeght luid aan het bord dat hem net voorgezet werd.

“Frau Schmitz, ik denk dat uw man zich vandaag weer eens overtreft, maar dit hebben we toch helemaal niet besteld.”

“Mijn man vond dat u deze fazantenfilet met puree van knolselder niet mocht missen. Het is maar een kleine portie. Maakt u zich vooral geen zorgen, de reeragout met spätzle kan er dan dadelijk nog makkelijk bij.” voegde ze er fijntjes aan toe. Het was niet de eerste keer dat ze hier aten en het waren altijd overheerlijke, maar heel uitgebreide diners.

“Dan zullen we ons maar opofferen, hé Willem.”

Willem keek in zijn bord, maar zijn gedachten gingen opnieuw naar Toscane.

 

Hij had die nacht heel slecht geslapen. Pure opwinding. Natuurlijk had hij wel eens gefantaseerd over Arianne. Maar hij had gevonden dat hij rationeel moest blijven. Zijn verblijf in Toscane was immers tijdelijk. En in Antwerpen zijn geen cypressen. Haar woorden van gisteren waren echter in zijn hoofd blijven nazinderen en hadden hem uit zijn slaap gehouden. Hij reed naar het dorp om een paar boodschappen te doen en toen hij bij het voorbijrijden zag dat La Taverna al open was, besloot hij snel een koffie te gaan drinken om wakker te worden. Toen hij de deur openduwde viel hem op dat het gezicht van Claudio achter de toog meteen betrok.

“Slecht nieuws loopt altijd sneller, zei hij. Ik was naar je op weg, maar had eerst wat moed nodig.”
Hij wees naar een glas grappa dat ondanks het vroege uur al voor hem stond.
“Mi dispiace, Willem.”

“Waarover heb je het?” Het klonk norser dan hij gewild had.

De kelner stopte met koffie malen, Claudio stuurde hem de keuken in, duwde zelf de filter aan en draaide hem op de machine. Even leek het erop dat hij twijfelde om op de knop te duwen.

“Willem, ik... ik weet niet...hoe zal ik het zeggen?”, stotterde hij. “Arianne.”

“Wat bedoel je, Claudio?”

“Vannacht aangereden door een vrachtwagen op de provinciale baan. De regen, je weet wel." Zijn stem fluisterde: "Ze is dood, Willem.”

Het was Willem alsof hij plots een klap op zijn oren gekregen had en meteen doof was. De lippen van Claudio bewogen nog wel, maar hij hoorde niets. Hij zag hoe hem de koffie met mooi schuim toegeschoven werd, keek er verdwaasd naar, maar draaide zich om en liep naar buiten. Hij opende de saab met de afstandsbediening en stak de sleutel in het contact en startte. Uit de luidsprekers kwam de jankende gitaar van Carlos Santana. Life is a Lady.

17:18 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (8) | Tags: kortverhaal, zwarte woud, toscane, eten, italie |  Facebook |

Commentaren

een triestig, maar prachtig einde!

Gepost door: beate | 07-07-07

Sad sad sad zouden de Stones zeggen. Maar toch prachtig geschreven. Persoonlijk hou ik wel meer van happy ends.

Gepost door: Elle | 07-07-07

Intrigerend is het wel. Al was het maar om die plotse schrijversopwelling...

Gepost door: Beo | 08-07-07

Ik hoop eigenlijk uit de grond van mijn hart dat het 'fictie' is.... Even mijn woorden kwijt!
Fijne dag nog!

Groetjes,

Gepost door: so far, so close | 09-07-07

een heeeeel moooooi verhaal!!!! groetjes

Gepost door: sylvie | 10-07-07

wow wow ; van genoten ; vertrek vrijdag nr sicilie.

Gepost door: nancy | 11-07-07

ah, een kortverhaal... ok ik lees het maandag op kantoor ...

Gepost door: roedi | 13-07-07

Goede avond! Leuk om weer eens langs te komen. Fijne zondag!

Gepost door: Chris | 14-07-07

De commentaren zijn gesloten.