06-07-07

Life is a Lady (2/4)

Toen hij ’s morgens de luiken openklapte kon hij het niet nalaten de frisse herfstlucht luid op te snuiven. De nevelslierten hingen nog over de wijngaarden, maar de blauwe lucht beloofde mooi weer. Willem had zich voorgenomen met een zekere discipline aan de vertaling te werken. Geen gat in de dag slapen hoorde bij dat voornemen. De voorbije dagen was hem dat ook aardig gelukt en al bij al was het werk die eerste week vrij goed opgeschoten. Hij keek op van het geluid van een motor. Even later kwam een blauwe traktor, een niet al te recent model, de bocht omrijden, tufte zijn huisje voorbij en stopte enkele meters verder. Drie mannen in een groene overall stapten uit, staken bijna synchroon een sigaret op en liepen de wijngaard in. Terwijl hij hen nakeek, sloot Willem het venster. Hij liep naar de keuken om koffie te zetten en goot wat corn flakes in een kommetje. Regelmatig eten, niet te veel alcohol drinken en vooral flink ontbijten was ook zo’n goed voornemen. Wat later koos hij met zorg een cd uit. Hij was blij toch maar alle cd’s meegenomen te hebben. Het was een zware doos geworden, maar omdat het huisje volledig ingericht was voor vakantiegangers, had hij toch niet zo veel bagage moeten sleuren. Met de vioolsonates van Rossini ging hij aan het werk. De computer was nog aan het opstarten, toen hij opschrok van de bel. Hij had het ding nog nooit horen schellen. Wie zou hem hier komen bezoeken, toch niet de eerste week?

Toen hij opendeed keek hij een beetje verrast in de lachende ogen van Arianne die onder een knalrode helm uitkeken. Ze duwde een doos in zijn handen. “Om je te bedanken voor je ridderlijke optreden gisterenavond heb ik wat wijn uit de kelder van mijn vader gepikt. Maak je geen zorgen, hij merkt het niet eens. Het is onze eigen chianti classico.”

“Ook goeie morgen, zei hij nogal verbaasd. Je brommertje rijdt terug, zie ik?”

“Ja, als ik benzine erin giet, doet hij het eigenlijk behoorlijk goed. Stoor ik je?”

“Nee, zei hij nogal onhandig met de doos in zijn handen. Heb je zin om binnen te komen?”

“Heel even maar. Het huisje van een beroemde schrijver betreden is iets nieuws voor me.”
Ze is wel rad van tong, dacht Willem terwijl hij opzij ging en de doos op de tafel zette. “Dank je wel voor de wijn. Hoefde je heus niet te doen.”

“Weet ik, was het ondeugende antwoord. Zoals ik zei wilde ik vooral die beroemde schrijver leren kennen.” Tegelijkertijd ging haar blik nieuwsgierig langs de cd-rekken. Ze voelde zich duidelijk op haar gemak.

“Waw! Zo veel cd’s. Vertel eens, wat ben je eigenlijk aan het vertalen? Mag ik mijn helm hier op de bank leggen?” Zonder op antwoord te wachten, deed ze de helm van haar hoofd, schudde haar haren los en legde de helm met de dikke anorak op de zetel. Ondertussen bleef ze de cdkast bestuderen als iemand die op zoek is naar iets specifieks. Willem wist even met zichzelf geen blijf en keek wat beduusd naar haar rug. Ze droeg een donkergrijze trui met hoge rolkraag op een smalle jeans die haar mooie figuur goed deed uitkomen.

“Geweldig, je cd-collectie”, zei ze terwijl ze zich omdraaide en recht in zijn ogen keek. Willem besefte dat hij haar had staan aangapen en voelde zich betrapt. Het was hem gisteren niet eens opgevallen dat ze eigenlijk mooi was. Ze leek nu ook wel wat ouder dan gisteren. Hij schatte haar vooraan dertig.

“Wil je iets drinken?” vroeg hij om zich iets om handen te geven.

“Nee, eigenlijk moet ik er meteen weer vandoor”, antwoordde ze en ze greep naar haar jas. “Ik kwam alleen maar die wijn brengen. Het was aardig van je me gisteren niet in de kou te laten staan. Het is niet de eerste keer dat ik zonder benzine val en Claudio plaagt me altijd als hij me naar huis moet brengen. Hij laat me met opzet een tijdje wachten en vraagt aan de klanten of hij me wel naar huis zou brengen. Dan moet ik een heleboel schunnige insinuaties horen voor hij me eindelijk wegbrengt. Dat heb je me nu bespaart. Ah ja, Claudio is de baas van La Taverna. Eigenlijk wel een goeie, hoor. Alleen heeft hij er plezier in me voor schut te zetten. Hij geniet ervan een vrouw die gestudeerd heeft, te kleineren, al is het bij hem eigenlijk meer plagen dan vernederen.” ratelde ze terwijl ze haar haren in haar hals bij elkaar greep om de helm op haar hoofd te kunnen zetten. Nog voor Willem iets zinnigs had kunnen zeggen, had ze de deurklink al in haar handen.

“Tot kijk, hé. Als je het goed vindt, kom ik nog wel eens in je cd-verzameling neuzen. Ik heb een nieuwe computer gekocht, met cd-writer. Ik kan dan een aantal dingen van je kopiëren. Ciao, ci vediamo!” en ze trok de deur dicht. Of ze Willems ciao nog gehoord had, was niet duidelijk. Hij hoorde het brommertje starten en weg was ze, terwijl hij haar wat verdwaasd stond na te kijken door het raam.
“Zo’n wervelwind.” lachte hij en liep opnieuw naar de tafel met zijn computer. Hij herlas de laatste alinea van wat hij gisteren vertaald had en begon te tikken.

 

Een Porsche trok met veel lawaai op toen het licht op groen sprong. Op dat ogenblik kwam ook De Maeght langs het venster en wuifde. “Nee, dank je, zei hij terwijl ze naar de auto liepen, dat brouwsel dat ze hier koffie noemen, hoef ik niet. Laten we maar meteen vertrekken.”
Ze hadden geluk met het weer in het Zwarte Woud en terwijl ze naar Todtmoos reden, genoten ze van het landschap. Ze hadden een binnenweg gekozen en het prachtige uitzicht op de sneeuwbedekte Zwitserse Alpen deed Willem aan de foto’s in mooie prentenboeken denken. Zoals altijd zouden ze dineren en overnachten in het kleine, eenvoudige pensionnetje waar De Maeght zowat kind aan huis was. De chef achter het fornuis, zijn vrouw in het restaurant. De kamers waren simpel maar netjes en je at er die heerlijke keuken van het Zwarte Woud, die op een harmonische manier de Franse elegantie vermengt met krachtige Zuidduitse smaken. Terwijl De Maeght nog op zijn kamer was, zat Willem in de eeuwenoude gelagzaal met houten lambriseringen van een glas rode wijn te genieten.
(wordt vervolgd)

00:13 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (1) | Tags: toscane, italie, zwarte woud, kortverhaal |  Facebook |

Commentaren

Zeg je maakt me wel nieuwsgierig hoor! Maar ja... vrouwen hé....
Ik kijk alvast uit naar het vervolg!
Fijne dag nog!

Gepost door: so far, so close | 06-07-07

De commentaren zijn gesloten.