17-02-07

Dag van de Opera

Vandaag is het Europese Dag van de Opera en eigenlijk wilde ik proberen Klara na te apen en met de hulp van Youtube een eigen aria top-20 samenstellen, maar als zij het al doen, waarom zou ik dan een hoogstwaarschijnlijk povere poging ondernemen om het over te doen.

Maar iets vertellen over dit kunstgenre kan ik niet nalaten. Niet dat ik een kenner ben. Niet eens een “echte” fan, want operabezoek blijft jammer genoeg een dure bedoening, maar ik hoor het wel graag en heel af en toe ga ik ook. Vroeger had Radio 1 op zondagmiddag een programma Opera & Belcanto en omdat zondagmiddag vaak het moment was waarop ik probeerde door een berg strijk te geraken, luisterde ik regelmatig. Een presentator met een aangename stem (ik ben zijn naam vergeten) vertelde kort het plot en illustreerde dat als het ware met enkele fragmenten.

 

Georges Bizet reageerde zo’n 200 jaar geleden als een vakkundig marketeer op de modetrend die alles wat exotisch was ophemelde en plaatste zijn "Parelvissers" in een vissersdorpje in Sri Lanka, waar Nadir en Zurga elkaar na lange tijd opnieuw ontmoeten en op het strand herinneringen uit het verleden ophalen. Ooit waren ze allebei verliefd op Leila, maar ze besloten hun vriendschap te laten primeren op de liefde. Hun eed zal echter niet lang duren want hun duet is nog niet koud of er komt een prauw aan met niemand minder dan Leila aan boord. Ze werd door de wijzen van het dorp gekozen om als maagd tot de goden te bidden voor een rijke visvangst. Ondanks het versluierde gezicht herkent Nadir haar meteen en achter de rug van zijn pas weergevonden vriend verklaart hij haar zijn liefde. Ze worden echter verraden en Zurga veroordeelt hen ter dood. Als Leila hem de ketting terug geeft die hij haar ooit gaf, verandert hij van idee en offert zijn eigen leven op om zijn vriend met de door hen beiden geliefde vrouw te laten ontsnappen.

 

Toegegeven, het is geen echt eenvoudige muziek en enkele uren op een verdomd ongemakkelijke stoel geconcentreerd blijven is gewoon moeilijk. Het hoeft echter niet steeds hoogdravende en dramatische romantiek te zijn. Soms mag je in de opera ook lachen. “L’elisir d’amore” van Donizetti is een echte  “opera buffa”, maar ook in "De Toverfluit" van Mozart zitten veel komische elementen. Daarnaast zijn er natuurlijk ook fragmenten die een eigen leven zijn gaan leiden en die zijn toch wel lichter verteerbaar. Dit “Bloemenduet” uit "Lakme" van Leo Delibes is slechts één voorbeeld van aria’s die zelfs voor reclamespots gebruikt worden. Klara, de klassieke zender van de openbare omroep, gebruikte de aria, maar ik herinner me een tv-spotje van Peugeot met deze muziek.

 

Dat opera alleen voor oude mensen is omdat alleen zij kunnen kijken naar lelijke, meestal dikke zangers die steeds hetzelfde herhalen om opgeklopte gevoelens te vertolken is ook een voorbijgestreefd cliché. Angela Gheorghiu, hier met "Casta Diva" uit "Norma" van Bellini, is gewoon een mooie vrouw. Van Anna Nebtrenko (“O mio babbino caro” uit “Gianni Schicchi” van Puccini) zou ik een indecent proposal niet afslaan. Maar ook in Vlaanderen hebben we niet alleen getalenteerde, maar ook aantrekkelijke operazangeressen. Liesbeth Devos is niet alleen een goeie sopraan, maar ook gewoon een knappe jonge vrouw en enkele weken geleden lag de mezzosopraan Lien Haegeman aantrekkelijk te wezen op een volledige pagina in Weekend Knack. Kunst voor oog en oor.

Wie komt me nu nog zeggen dat opera een oubollige en saaie bedoening is?

19:12 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (0) | Tags: muziek |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.