29-01-07

Verlangen

Er is een deel van mij in de Ardennen blijven steken
Een ander stuk ligt in Italië aan zee
Weer een ander deel is in Les Landes gebleven
Ik neem steeds minder van mezelf nog mee

Zo heb ik als ik weg ben te weinig mee van mij
Zodat ik daar niet lang kan blijven
En ik terug moet naar daar waarvan ik kwam
Om dan weer thuis te weten dat waar ik heb gezeten
Ook deze keer natuurlijk z'n deel weer van me nam

Er is een deel van mij in jouw ogen blijven steken
Een ander stuk zit in de lijnen van je huid
Weer een ander deel is in je handen gebleven
Met steeds minder van mezelf kom ik uit

Zo heb ik als ik weg ben te weinig mee van mij
Zodat ik niet lang weg kan blijven
Zonder dat er iets gebeurde terug zal moeten gaan
Om dan weer thuis te weten
Dat waar ik ook heb gezeten
Het deel dat ik bij jou laat
Ook zonder mij wel blijft bestaan

Er is een deel van mij in de Ardennen blijven steken
Een ander stuk ligt in Italië aan zee
Weer een ander deel is in Les Landes gebleven
Ik neem steeds minder van mezelf nog mee

Zo heb ik als ik weg ben te weinig mee van mij
Zodat ik nooit lang weg kan blijven
Zodat ik terug moet naar daar waarvan ik kwam
Om dan weer thuis te weten dat ik niet kan vergeten
Zo komt alles wat ik achterlaat er als verlangen bij

Om dan thuis te weten
Dat ik niks kan vergeten
Zo komt alles wat ik achterlaat
Er als verlangen bij

 

Bram Vermeulen

 

Ik heb dit altijd een mooie tekst gevonden, maar nu in het bijzonder. De worm zat erin heb ik hier eens gezegd. Het is allemaal voorbij nu. Geen worm meer, maar ook geen relatie meer. Of hoe thuis komen niet altijd fijn is.

12:51 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (4) | Tags: poezie, muziek, liefde, reizen |  Facebook |

Commentaren

Heykes Bweeeeeek! Belle-Vue, de enige kriek die ik niet lust!
Bedankt voor het linkje ;o), ja "bijna" Down Under. Niet vergeten aanpassen als het wel zover is he.
Een mooie tekst hierboven. Het is ook zo dat er overal een stukje van jezelf achterblijft. Maar je neemt van overal ook een stukje weer mee. Wisselwerking.
Ik zie de wrangheid op het einde. Niet al te veel vragen waarom. Die dag komt wel weer dat er iemand is die op je wacht.
Lieve groetjes

Gepost door: Freggeltje | 29-01-07

Tijd om te rusten mentaal en fysiek denk ik. Stoppen met piekeren en denken. Pijn toelaten maar je er niet in wentelen. En dan terug rechtspringen en doorgaan. Het kan, don't worry.

Gepost door: Elle | 29-01-07

Hoi! "Om dan thuis te weten
Dat ik niks kan vergeten
Zo komt alles wat ik achterlaat
Er als verlangen bij"

... vind ik het een heel mooi stukje ... is zo waar ... denken mag, maar niet piekeren ...

Groetjes,

Gepost door: vergeet-mij-nietje | 29-01-07

Een prachtig gedicht!!!! Dat het voor jou niet zo goed afliep, is spijtig. Hou je taai!
Groetjes.

Gepost door: Ilona | 29-01-07

De commentaren zijn gesloten.