07-01-07

Italië

Toscane (red)

 

Ik bemin Italië omdat je er zo lekker eet. Ik haat Italië omdat men er vaak aan niets anders denkt dan aan goed eten.

Ik bemin Italië omdat ze er Italiaans spreken en ik Italiaans een mooie taal vind. Het is de taal van Dante en Petrarca, maar wat mij betreft nog meer van Luciano de Crescenzo, Umberto Eco en Oriana Fallaci, van Enrico Lo Verso, Roberto Benigni, Adriano Celentano en Marcello Mastroiani. Ik haat Italië omdat ze er enkel en alleen Italiaans spreken. Omdat het erop lijkt dat ook Kevin Kostner, Kenneth Branagh (in een Shakespreareverfilming!) en Michelle Pfeiffer Italiaans wauwelen. Al moet ik toegeven dat deze gebrekkige talenkennis me ook al geholpen heeft. Twee keer reeds ben ik door een ijverige poliziotto aangehouden voor het negeren van een inhaalverbod, maar omdat ik deed alsof ik geen woord Italiaans kon, ben ik er telkens met de schrik vanaf gekomen.

Ik bemin Italië omdat alles er bespreekbaar is en omdat de discussie er tot kunst verheven wordt. Ik haat Italië omdat iedereen over alles zijn zeg wil doen, waardoor er te veel gepalaverd en te weinig ondernomen wordt.

Ik bemin Italië omdat een land dat meer dan duizend kilometer lang is, een rijke afwisseling biedt aan mensen, culturen en landschappen. Ik haat Italië, omdat het na meer dan 130 jaar eenheid nog steeds niet een is, omdat het rijke en arrogante Noorden zich van het Zuiden wil afscheiden. Omdat het Zuiden nauwelijks moeite doet om zich economisch te ontwikkelen omdat het makkelijker is te wachten op geld van Europa of van het Noorden.

Ik bemin Italië omdat een land dat zoveel wijn produceert, goed moet zijn om te leven. Ik haat Italië, omdat de visie van de mensen vaak niet verder reikt dan de bodem van een fles wijn.

Ik bemin Italië omdat vrouwen er mooi zijn. Ze hebben verstand van mooie kleren en zijn altijd elegant. Ik haat Italië omdat vrouwen er door de media tot borsten en billen gereduceerd worden. Omdat er geen sociale voorzieningen zijn voor gezinnen met kinderen en een jonge moeder niet geacht wordt carrière en gezin te combineren.

Ik bemin Italië omdat vanuit een democratische gedachte de basisgezondheidszorg er gratis is. Ik haat Italië, omdat de gezondheidszorg er niet werkt. Ziekenhuizen zijn slecht uitgerust en wachtzalen zitten overvol. Dokters zijn ambtenaren, die een waanzinnig voorschrijfgedrag vertonen en ook betaald worden als ze niet werken terwijl privépraktijken onbetaalbaar zijn.

Ik bemin Italië omdat het een geschiedenis heeft die terug gaat tot ver voor onze tijdsrekening. Ik haat Italië omdat de mensen er een geheugen hebben dat niet verder reikt dan eergisteren.

Ik bemin Italië, omdat de zon er vaker schijnt dan in België. Ik haat Italië, omdat als het regent de mensen alleen maar klagen en zagen, de straten onmiddellijk onder water lopen en het verkeer nog chaotischer wordt dan het normaal al is.

Ik bemin Italië omdat de mensen flexibel en creatief omgaan met alles wat op regelgeving en wetten lijkt. Ik haat Italië omdat onder het mom van creativiteit of flexibiliteit alle regels aan de laars gelapt wordt, waardoor elke vorm van logische organisatie ontbreekt.

Ik bemin Italië omdat je er makkelijk vriendschappen aanknoopt. Ik haat Italië, omdat je er zonder “vriendschappen” nergens raakt.

Ik bemin Italië omdat ook de minder bekende streken prachtige landschappen bieden, omdat je achter elke bocht, over elke heuvel een nieuw landschap kan ontdekken. Ik haat Italië, omdat je geen twintig kilometer kunt rijden zonder in de file staan.

Ik bemin Italië, omdat het over een uniek kunstpatrimonium beschikt. Niet alleen de grote steden als Milaan, Rome, Firenze en Venetië, maar ook de mindere goden hebben charmante historische centra, vol prachtige gebouwen van alle tijden. Ik haat Italië omdat het niet in staat is dit schitterende patrimonium te beheren. Het laat auto’s en motorino’s door de stegen van middeleeuwse stadskernen scheuren, zodat je doof wordt van het geknetter, hoofdpijn krijgt van de stank en alle gebouwen er zwart bijstaan.

Ik bemin Italië omdat het het land is van de vrouw waar ik van hou. Ik haat Italië omdat de worm in mijn relatie zit en ik die worm er (voorlopig?) niet uit krijg.

Ik bemin Italië omdat ik er besef dat ik België mis. Ik haat Italië omdat ik het mis wanneer ik in België ben.

Wie een déjà-vu gevoel heeft bij deze tekst, zal wel Het Belgisch Labyrint van Geert van Istendael gelezen hebben. De format heb ik daar gepikt. De invulling is van mezelf.
De foto heb ik in juli nabij Asciano in de Crete Senese, Toscane gemaakt.

 

18:53 Gepost door Joe Bradley | Permalink | Commentaren (5) | Tags: reizen, italie, liefde |  Facebook |

Commentaren

Het contrast Het contrast van het leven. Liefhebben zorgt altijd voor een tegengesteld gevoel. Zie je iemand graag, dan haat je het gevoel dat die persoon stilletjes uit je handen glipt.

Gepost door: Elle | 08-01-07

Wat weegt zwaarder door de liefde voor of de haat???
Groetjes.

Gepost door: Ilona | 08-01-07

knap knap, jij kent dat land echt wel door en door he, maakt me nieuwsgierig ...
dat boek heb ik trouwens gelezen, laaang geleden

Gepost door: roedi | 09-01-07

@ Ilona @ Ilona
Astrologen zouden hier een bevestiging van hun gelijk krijgen... Ik ben een weegschaal, dus de balans slaat niet echt door. :-)

Gepost door: Joe Bradley | 10-01-07

Ik woon zelf in Italie en kloppen heel veel dingen, maar makkelijk vriendschappen aanknopen??? Ja alleen met de mannen je. De vrouwen die moeten je niet.

Gepost door: La Toya | 21-11-08

De commentaren zijn gesloten.